Blog

Ein-de-lijk rijd ik de straat in. De straat waar mijn huis staat. Ik parkeer de auto voor de deur en stap uit. Bij de voordeur aangekomen, steek ik de sleutel in het slot. De deur gaat niet direct open. Hij zit op het nachtslot. In mijn ooghoek zie ik dat de wijzers van mijn horloge ook al op twaalf uur staan. Ik stap naar…

Oh oh…ja hoor, hij staat weer aan. Mijn ‘automatische piloot’-modus. Ik sta bovenaan de trap in mijn eigen huis, maar weet niet eens meer dat ik de treden heb aangeraakt. En bovendien; wat ging ik boven ook alweer doen? Mijn ogen speuren de kamers af naar een aanknopingspunt, maar ik weet het echt niet. Ik loop terug naar beneden. Daar zie ik mijn laptop op tafel staan en dan denk ik aan…

“Ja, het ziet er heel mooi uit hier, maar wat jammer dat je de regen hier niet hoort kletteren.” Twee tafels achter me in een restaurant doet een oudere dame haar beklag. Ik verbaas me over haar uitspraak, want in welk restaurant hoor je tegenwoordig de regen kletteren? Dan zou je op zijn minst in een glazen serre of onder een luifel moeten gaan…

Over mijn wang biggelt een traan. Een traan die zoveel verdriet verwoordt. Een traan die symbool staat voor gevoelens van angst, onmacht en pijn. Gevoelens die ik niet hoef te voelen. Want ik woon in Nederland. Jij niet. Nog niet. Jij moet nu nog vechten. Vechten tegen nog meer pijn, vernederingen en verdriet. Maar hoe hard je ook vecht, de zekerheid op vrijheid heb…

“Gelukkig nieuw schooljaar!” Zapp. “Arke heet nu Tui.” Zapp. “Nu 2 + 2 gratis!” Zucht. Het is één van die sporadische avonden dat ik de televisie heb aangezet. Waarom? Geen idee. Het liefst zit ik buiten, want het is immers zomer, maar die wispelturige buien van de laatste weken zorgen ervoor dat ik toch maar binnen ben gebleven. En toen kwam ik dat zwarte…