Archieven 2015

Voor me op de grond liggen opengebarsten kastanje schillen. Van de kastanjes zelf is geen enkel spoor meer te bekennen. Waarschijnlijk allemaal meegenomen om te verwerken in prachtige herfststukjes voor in huis of voor creatieve kunstwerkjes op school. De kastanje schillen liggen tussen de kleurrijke bladeren van diezelfde boom. Voor mijn voeten ligt een mooi groot glad uitgestreken op de grond. Inmiddels wat vergeeld…

Ein-de-lijk rijd ik de straat in. De straat waar mijn huis staat. Ik parkeer de auto voor de deur en stap uit. Bij de voordeur aangekomen, steek ik de sleutel in het slot. De deur gaat niet direct open. Hij zit op het nachtslot. In mijn ooghoek zie ik dat de wijzers van mijn horloge ook al op twaalf uur staan. Ik stap naar…

Oh oh…ja hoor, hij staat weer aan. Mijn ‘automatische piloot’-modus. Ik sta bovenaan de trap in mijn eigen huis, maar weet niet eens meer dat ik de treden heb aangeraakt. En bovendien; wat ging ik boven ook alweer doen? Mijn ogen speuren de kamers af naar een aanknopingspunt, maar ik weet het echt niet. Ik loop terug naar beneden. Daar zie ik mijn laptop op tafel staan en dan denk ik aan…

“Ja, het ziet er heel mooi uit hier, maar wat jammer dat je de regen hier niet hoort kletteren.” Twee tafels achter me in een restaurant doet een oudere dame haar beklag. Ik verbaas me over haar uitspraak, want in welk restaurant hoor je tegenwoordig de regen kletteren? Dan zou je op zijn minst in een glazen serre of onder een luifel moeten gaan…

Over mijn wang biggelt een traan. Een traan die zoveel verdriet verwoordt. Een traan die symbool staat voor gevoelens van angst, onmacht en pijn. Gevoelens die ik niet hoef te voelen. Want ik woon in Nederland. Jij niet. Nog niet. Jij moet nu nog vechten. Vechten tegen nog meer pijn, vernederingen en verdriet. Maar hoe hard je ook vecht, de zekerheid op vrijheid heb…